Μικρή η έκταση της Παραμερίτας, αλλά πολλές οι τοποθεσίες που φέρουν  ονόματα Αγίων. Ενδεικτικά αναφέρω αυτά που συγκράτησα: Παναγιά, ¶γιοι Θεόδωροι, ¶ϊ Γιάννης, Παναγιά, ¶ϊ Δημήτρης (οι φωτο που βλέπετε), ¶ϊ Γιώργης, ¶ϊ Λιάς, Αγία Παρασκευή.
     Λίγα λόγια από τις αφηγήσεις των γεροντότερων για την Αγία Παρασκευή Παραμερίτας. Κοντά στα ρεποθέμελά της ζούσε ο αείμνηστος Δημητράκης Μπαμπαλής με την πολυμελή οικογένειά του. Με τις στερήσεις του, έφτιαξε ένα εικονοστάσι στη Χάρη Της. Ο Δημητράκης είχε στην Αμερική τρία αδέλφια, τον Αλέξη, το Χαράλαμπο και τον Κώστα. Σε κάποια επίσκεψή τους στην Παραμερίτα, μια συγχωριανή τους, τους πρόσβαλε λέγοντάς τους: «Ο Δημητράκης φτωχός άνθρωπος με χίλιες στερήσεις έφτιαξε ένα εικονοστάσι, εσείς τρεις Αμερικανοί δεν μπορείτε να φτιάξετε μια εκκλησία;» Έτσι το 1936 αποφάσισαν να ξεκινήσουν στα θεμέλια της παλιάς να φτιάξουν το σημερινό εκκλησάκι του οποίου οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τρία χρόνια αργότερα το 1939. Από τότε ο διάδοχος αυτής της οικογένειας, Χαράλαμπος Δημητρίου Μπαμπαλής, μαζί με την άξια σύντροφό του κυρία Βασιλική συνεχίζουν να τη φροντίζουν όπως και οι υπόλοιποι εναπομείναντες κάτοικοι αυτής της περιοχής.
      Αξίζει να σημειώσω αυτά που άκουσα από την κυρία Βασιλική σε κάποια καλοκαιρινή μας κουβέντα στ’ ¶γραφα. Η γιαγιά της, της διηγήθηκε το εξής περιστατικό. Η Αγία Παρασκευή δεν είχε νερό. Είναι ημέρα της γιορτής της, ο παπάς λειτουργεί, το ιερό γέμισε νερά. Ο παπάς εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να σταματήσει τη Θεία Λειτουργία . Η εκκλησία ήταν στρωμένη με πλάκες εκεί που ανέβλιζε το νερό. Πάει ο επίτροπος και βγάζει μία πλάκα. Σαν από θαύμα το νερό εξαφανίστηκε και βγήκε κάτω από τον σημερινό τοίχο του αύλειου χώρου πεντακάθαρο και παγωμένο. Ακόμη και σήμερα ρίχνουν στο νερό αυτό τα καρπούζια και τις μπύρες για να δροσιστούν οι προσκυνητές. Ένας πανέμορφος χώρος, παρ’ όλο που η εκκλησία είναι απέναντι από το χωριό, δε φαίνεται από την πλούσια βλάστηση της περιοχής.
 ( αφήγηση  Κούλα Ανδρώνη - Παναγίτσα )