28/05/2011  Πέρασε ένας χρόνος από τότε που εκοιμήθη ο αείμνηστος παπα-Πέτρος Νταλλής. Αιωνία του η μνήμη! Aντί μνημόσυνου, παραθέτω την εν ζωή τελευταία του προσφορά στους πιστούς ...!
Ήθελα πολύ να επισκεφτώ τον ασθενή υπερήλικα θείο μου παπα-Πέτρο. Με συγκίνηση δέχθηκα το τηλεφώνημα του σεβαστού γέροντα. «Ανιψιά θέλω να ‘ρθεις να σου διηγηθώ για να γράψεις κάτι.. Εγώ δεν κοιμάμαι τα μεσημέρια, έλα όποτε θέλεις».   ( γράφει η Κούλα Ανδρώνη - Παναγίτσα )

     Μετά το τηλεφώνημα η απόφαση είχε παρθεί.
     Πράγματι η 11 Φεβρουαρίου του 2010 ήταν από τις πιο χειμωνιάτικες ημέρες. Παρόλα αυτά γύρω στις 2 το μεσημέρι βρέθηκα κοντά του. Η χαρά και των δύο μας ήταν απερίγραπτη. Αφού είπαμε τα συνηθισμένα μου λέει: «Χάρηκα παιδί μου που έμαθα από κοντά τα νέα σας. Τώρα πάρε χαρτί και μολύβι κι έλα κοντά μου. Αυτά που θέλω να σου πω να τα γράψεις»
     Είμαι έτοιμη με αγωνία και ακούω, ήταν η απάντησή μου. Δίπλα μου κάθεται η κόρη του Ουρανία, σύζυγος Τηλέμαχου Μπαμπαλή. Ο γέροντας με σιγανή αλλά σταθερή φωνή αρχίζει.
     «Ένας ενάρετος νέος, ονόματι Κόντος, με καταγωγή το Τροβάτο Αγράφων, υπηρετεί εις την Θεσσαλονίκη στας τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Πράος, ευσεβής, ενάρετος και καλοκάγαθος ως ήτο, κέρδισε την αγάπη, το θαυμασμό και την εμπιστοσύνη του αξιωματικού του, ο οποίος επιθυμεί να ανταμείψει το νέο για τα χαρίσματα του αυτά. Σαν ηλιαχτίδα πέρασε από μπροστά του η ιδέα και είπε: «Σπίτι μου έχω ένα Σταυρό που έχει Τίμιο ξύλο (κομμάτι από το Σταυρό που Σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός). Εγώ και η γυναίκα μου μεγαλώνουμε. Να ο νέος που θα εμπιστευθώ αυτό το ανεκτίμητης αξίας κειμήλιο». Έτσι κι έγινε. Φεύγοντας από τη Θεσσαλονίκη ο Κόντος φέρνει μαζί του στο Τροβάτο τον Τίμιο Σταυρό. Η γυναίκα του αξιωματικού μετάνιωσε γι αυτή τους την απόφαση και ζήτησε από τον άνδρα της να της φέρει πίσω το Σταυρό. Ω του θαύματος, το βράδυ εκείνο, βλέπει στον ύπνο της φρικιαστικό όνειρο και την επομένη του λέει: ¶νδρα μου μην κάνεις καμία ενέργεια να γυρίσει ο Σταυρός σε μας. Πρέπει να μείνει στο Τροβάτο.
Ο Κόντος έχει το Σταυρό στην κατοχή του και τον φυλάει στο σπίτι του. Με την μεγάλη πίστη που τον κατέχει και το Σταυρό μέσα σ’ έναν τρουβά και τον τρουβά στον ώμο, με τα πόδια κάνει περιοδείες και φθάνει μέχρι την Αιτωλοακαρνανία. Στο πέρασμά του γίνονται πολλά θαύματα. Οι Χριστιανοί (παιδί μου) τότε είχαν μεγάλη πίστη και ευλάβεια για τον Τίμιο Σταυρό. Από στόμα σε στόμα, κι από γενιά σε γενιά οι Αιτωλοακαρνάνες έρχονται ευλαβώς ακόμα και σήμερα την ημέρα της εορτής του (14 Σεπτεμβρίου) στο Τροβάτο. Σημειωτέον ότι οι συμπατριώτες τον αποκαλούσαν καλόγερο (Καλογεράκης) για το ενάρετο του βίου του και την αφοσίωσή του στον Τίμιο Σταυρό. Ο τρουβάς του Κόντου εκτός από το Σταυρό έχει και τα τάματα των πιστών που ήταν συνήθως ασημικά.
     Την εποχή εκείνη υπήρχαν ληστές οι οποίοι έμαθαν την ύπαρξη του Σταυρού και πήγαν στο σπίτι του Κόντου. «Καλόγερε! Πάρε το Σταυρό, με τα ασήμια του και ακολούθησέ μας». Τι να κάνει ο καλόγερος! Με τον τρουβά στον ώμο, φοβισμένος αλλά με βαθιά πίστη τους ακολουθεί. Νύχτωσαν στην περιοχή Φτερούσι. Ο καλόγερος λαγοκοιμότανε και παράλληλα προσευχότανε να κάνει ο Σταυρός το θαύμα του. Ω του θαύματος! Το πρωί πάει ο ληστής να σηκώσει το τρουβά. Ήταν αδύνατον! Ο τρουβάς ασήκωτος κι όπως έστρεψε το κεφάλι του δεξιά έτσι κι έμεινε! Ο ληστής μετανόησε, πίστεψε στη δύναμη του Σταυρού και είπε στον καλόγερο να γυρίσει με το Σταυρό του στο Τροβάτο. Σε κάθε ευκαιρία ο αείμνηστος παπά-Γώγος θύμιζε στους χωριανούς του αυτό το θαύμα. Τα χρόνια περνούν και ο καλόγερος με το Σταυρό έχουν γίνει ένα. Ο αείμνηστος παπά-Γιάννης (ο παππούς μου) είπε στον καλόγερο ότι καλόν θα είναι ο Σταυρός να μην παραμένει στο σπίτι του αλλά να αφιερωθεί στην Εκκλησία. Έτσι κι έγινε. Ο Σταυρός αφιερώνεται στην εκκλησία (Γέννησις του Χριστού). Όταν η εκκλησία επρόκειτο να πέσει και τελικά έπεσε πήραν τον Τίμιο Σταυρό και τον πήγαν στον ¶γιο Δημήτριο που είναι και η Μητρόπολις του Τροβάτου. Σήμερα δια λόγους ασφαλείας δεν έχει μόνιμη θέση. Ο Τίμιος Σταυρός είναι  στο Τροβάτο 260 χρόνια περίπου.
     Ο παπά Πέτρος θυμάται και διηγείται:
     «Ήταν παιδί μου κάποτε ένας χωριανός μας που δεν είχε σώας τας φρένας. Εγώ τότε ήμουν διάκος. Ήρθε η μάνα του και με παρακάλεσε να τον κοινωνήσω. Προσευχόμενος και με το ¶ξιο δισκοπότηρο στο χέρι ξεκίνησα για το χρέος μου. Είδα ότι δεν ήταν σε θέση να κοινωνήσει. Έφυγα, πήγα στην εκκλησία, κατέλυσα τη Θεία Κοινωνία και άφησα το δισκοπότηρο στην Αγία Τράπεζα. Προσευχήθηκα και γύρισα στο σπίτι πολύ στενοχωρημένος. Ο αείμνηστος πατήρ μου διέγνωσε από μακριά τη στεναχώρια μου. «Δεν κατάφερες να τον κοινωνήσεις»; μου είπε. «Μη στεναχωριέσαι υπάρχει και η ανωτέρα δύναμη που έχουμε με τη βοήθεια του Θεού στα χέρια μας. Είναι ο Τίμιος Σταυρός». Πράγματι πήγε ο παπά-Γώγος στον ασθενή που ήταν σε έξαλλη κατάσταση και με ψυχραιμία διάβασε τις ευχές, τον σταύρωσε με τον Τίμιο Σταυρό και κατάφερε να τον κοινωνήσει. Γύρισε στην εκκλησία ευχαριστώντας το Θεό γι αυτή του την ολοφάνερη μεσολάβηση. Την επομένη το πρωί ο ασθενής λέει στη μητέρα του. «Που πήγε εκείνος ο παπάς»; Χαρούμενη η μάνα έτρεξε στο παπαδέικο το σπίτι και είπε τα καθέκαστα (συμβάντα). Έτρεξε και πάλι ο παπά-Γώγος με τον Τίμιο Σταυρό στον τρουβά του. ¶ρχισε να διαβάζει τον ασθενή που ήταν ήρεμος πια, και βλέπει συγκινημένος το χθεσινό αγρίμι να έρχεται ήρεμο σήμερα προς το μέρος του κάνοντας το σταυρό του και να κάνει μετάνοιες και να ασπάζεται τον Τίμιο Σταυρό. Από τότε ήταν υγιείς σ’ όλη του τη ζωή έως το θάνατό του από άλλη αιτία.      (παπα-Πέτρος και παπα-Γώγος Νταλλής)
     Θα ήμουν περίπου 16 χρονών συνεχίζει.
     Ο μπαρμπα- Βασίλης (αδελφός του παπα-Γώγου) είχε ένα κτήμα στην περιοχή Απδούλα (Απηδιά). Το κτήμα ήταν σπαρμένο και η καλλιέργεια ήταν στο φόρτε της. Έρχεται ο μπαρμπα- Βασίλης στο σπίτι μας πολύ στεναχωρημένος. Τι έπαθες Βασίλη; λέει αμέσως ο αείμνηστος πατήρ μου. Τι να έχω παπά-Γώγο μου. Καταστράφηκα. Σ’ εκείνο το χωράφι στην Απδούλα, έπεσε τέτοια ακρίδα που δεν πρόκειται να «μάσω» τίποτα. Ο παπά-Γώγος απευθύνθηκε σε μένα. Πάρε Πέτρο τα κλειδιά της εκκλησίας και φέρε τον τρουβά. Έτρεξα, πήρα τον τρουβά πήγα κοντά στα δύο αδέλφια και αμίλητοι, γιατί ξέραμε ότι ο παπά-Γώγος καθ’ οδόν προσευχόταν, φτάσαμε στην Απδούλα. Εκεί δίπλα στα εκατομμύρια των ακρίδων, διαβάσαμε ευχές, κάναμε αγιασμό με τον Τίμιο Σταυρό και αμέσως μόλις τελειώσαμε ένα τεράστιο σύννεφο από ακρίδες κατευθύνθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και εξαφανίστηκε προς το ποτάμι. Το θαύμα έγινε!
     Τελειώνοντας ο παπά-Πέτρος είπε.
     "Δεν υπήρχε παιδί μου ασθενής να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού μέσω του Τιμίου Σταυρού και να μην βοηθηθεί. Να επικαλείσθε τη βοήθεια του Θεού και να ξέρετε ότι θα είναι δίπλα σας."
     Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη για την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μου έδειξε ο σεβαστός θείος μου γέροντας παπά-Πέτρος.


( γράφει η Κούλα Ανδρώνη - Παναγίτσα )