Στις 04/02/2007 παραβρέθηκα στον ετήσιο χορό του Συλλόγου Αγραφιωτών  "Τ' ¶γραφα".
Από τον θωμά Κωστούλα που είναι κουμπάρος μου, πληροφορήθηκα για την νέα σας ιστοσελίδα τον  w w w . a g r a f i o t i s . g r 
Επειδή ασχολούμαι και εγώ με το διαδίκτυο και κυρίως την κυνηγετική παράδοση και την νομοθεσία περί τα κυνηγετικά αλλά εμπλουτίζουμε την όλη προσπάθεια και με στοιχεία λαογραφίας και λαικού πολιτισμού, σας εύχομαι κάθε καλή επιτυχία, στην "ιντερνετική σας ξενάγηση", προς όφελος των ταξιδιωτών που θα θελήσουν να "επισκεφτούν" μέσα πό το διαδίκτυο, μια από τις πιο "ρωμαλέες" και απαράμιλλου κάλλους, περιοχές της χώρας μας, τα ¶γραφα ... και γιατί όχι, αύριο, να "πραγματώσουν" και μια επιτόπια επίσκεψη εκεί ...

Με αφορμή το άρθρο που διάβασα για τον αδικοχαμένο Παναγιώτη Κωστούλα, σας στέλνω το αφιέρωμα αυτό, δημοσιεύτηκε το Φεβρουάριο του έτους 2005 στην Εφημερίδα Έθνος και στο ένθετο «Κυνήγι».

Αθήνα,  20 / 01 / 2005
    Πέρασαν κιόλας τρεiς και πλέον μήνες, από το Σάββατο 9/10/2004,  όταν η ψυχή του Παναγιώτη Κωστούλα, μέλους του 3ου Κ.Σ Αθηνών, "φτερούγισε στα ουράνια", εκεί  πάνω στα ΄Αγραφα, το χωριό, όπου πρωταντίκρυσες Παναγιώτη, το φως της ζωής, εκεί στην πατρογονική γη, που τόσο αγάπησες, εκεί έμελλε δυστυχώς να δύσει  και η ζωή σου, μόλις στα 46 σου χρόνια, αναπάντεχα και άδικα. 
 Κανείς μας δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ακόμη, πως έγινε και χάθηκε  «τέτοιος νιός, τέτοιος πετρίτης, τέτοιο άξιο παλικάρι», πως αυτό το κυνήγι, έμελλε να είναι και το τελευταίο  αντάμωμά σου, με την αγέρωχη και περήφανη ευρυτανική γή...  
 
  Το παγερό άγγελμα του αιφνίδιου θανάτου, κεραυνός εν αιθρία, πάγωσε τις ψυχές και ράγισε τις καρδιές μας, σκόρπισε ανείπωτη θλίψη, όσο και  να θέλει ο ανθρώπινος νους να είναι δυνατός και να υπερβαίνει τα εσκαμμένα σε τέτοιες περιπτώσεις, λόγια είναι αδύνατον να ειπωθούν, η συγκινησιακή φόρτιση έντονη, η θλίψη και ο πόνος αβάσταχτο φορτίο.

 Η απότιση όμως του ύστατου "φόρου τιμής" σ΄ έναν αγαπημένο φίλο, βαρύ χρέος, έχει όμως ιδιαίτερη σημειολογική αξία, όταν γίνεται μέσα από τις σελίδες ενός κυνηγετικούενθέτου, που μας συντρόφευε πέντε χρόνια τώρα...

 Σε τέτοιες στιγμές, που η μιζέρια της καθημερινότητας και η φθαρτή ανθρώπινη υπόσταση μας οδηγούν σε ενδοσκόπηση και μιαν άλλη φιλοσοφική και «αξιωματική» αντιμετώπιση της πρόσκαιρης ζωής μας, η έμπρακτη απόδειξη της εκτίμησης προς ένα πρόσωπο, που όλοι είχαν γνωρίσει, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, είναι το έλασσον, αφού όλοι είχαν αγαπήσει τον εκλιπόντα και επιζητούσαν την φιλία του, πόσο μάλλον όλοι όσοι μοιραστήκαμε μαζί του, τόσα χρόνια, αγωνίες, άγχη, επαγγελματικούς προβληματισμούς και πάνω και πέρα από όλα, την κοινή μας αγάπη, το κυνήγι και ειδικά το λαγοκυνήγι, που ήταν  και το μεγάλο του πάθος και που έμελλε εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό, να χάσει τη ζωή του σε λαγοκυνήγι, από μια ατυχή συγκυρία και πτώση, στον τόπο που γνώριζε από μικρό παιδί  και όμως, η μοίρα δεν στάθηκε καθόλου γενναιόδωρη απέναντι του.

 Και κατά την Αποστολική ρήση « ναι μεν ηρπάγης,  ευάρεστος τω Θεώ γενόμενος ηγαπήθης και ζών μεταξύ αμαρτωλών, μετετέθης», οι αρετές όμως του χαρισματικού χαρακτήρα σου Παναγιώτη δεν σβήνουν, δεν χάνονται, δεν λησμονιούνται, θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στις καρδιές μας.
 
 Με αληθινή συγκίνηση, θυμόμαστε το «μεγάλο σου χαμόγελο», τον μεστό, λιτό, στιβαρό χωρίς "διακοσμητικό φόρτο" λόγο σου, την σαφήνεια αλλά και την απλότητα που αντιμετώπιζες την ζωή, την αίσθηση του χρέους με την οποία αντιμετώπιζες τις δύσκολες και εύκολες στιγμές της καθημερινότητας, προτείνοντας λύσεις, σεβόμενος τους άγραφους κώδικες των ηθικών αρχών και αξιών...
 Θυμόμαστε την μεγάλη σου κοινωνική προσφορά, τον αλτρουισμό σου, το "περίσσευμα" αλληλεγγύης προς κάθε συντοπίτη και συνάνθρωπο, την επιστημονική σου κατάρτιση, την αξιομνημόνευτη παρουσία σου, ως καταξιωμένου στελέχους, στο χώρο του Υπουργείου Απασχόλησης και της Κοινωνικής Ασφάλισης επί είκοσι (20) και πλέον χρόνια και μάλιστα τα τελευταία χρόνια από τη θέση του Προϊσταμένου, μίας, των πλέον νευραλγικών μονάδων της ΓΓΚΑ,
 Τίποτα δεν σου «χαρίστηκε» Παναγιώτη, όλα τα κέρδισες επάξια με «το σπαθί σου» στον στίβο της ζωής.
 Και βέβαια με πραγματική οδύνη και πόνο ψυχής, «ανακαλούμε» στην μνήμη μας κοινές στιγμές «ανεμελιάς και χαλάρωσης», στιγμές ευχάριστες, όταν μας «πρόσφερες» τις αναμφίβολα άρτιες γνώσεις σου και «διακοσμούσες» με την καταλυτική σου παρουσία, τα κοινά κυνηγετικά πράγματα και ενδιαφέροντα.  
         
 Να μην μας "ξεχνάς" αγαπημένε φίλε, να μας επισκέπτεσαι,  για να μας "συντροφεύεις" τα βράδια στα όνειρά μας, να μας "συμβουλεύεις" με αυτό τον πράο και μειλίχιο τρόπο που μόνον εσύ ήξερες, να «περνοδιαβαίνουμε» άλλη μια φορά, γνωστά και άγνωστα «κυνηγετικά μονοπάτια» 
 Για  να βρούμε τη δύναμη, μέσα από την τραγικότητα των στιγμών και τη δυσαναπλήρωτη ία σου, να σταθούμε με αξιοπρέπεια, θάρρος, ψυχικό σθένος και εγκαρτέρηση, σε όλες τις δύσκολες στιγμές μας αλλά και να σταθούμε αρωγοί, στην απορφανισμένη οικογένειά σου.
Αιώνια η μνήμη σου Παναγιώτη... 

                                                                        Γιάννης Θεοδώρου
                                                                        Οικ/γος, Συντονιστής http://www.e-artemis.com/

Τηλ.     6932-717720, 210-3226579 γραφ., 210-2381122 οικίας